هفته سى و دوم

هنوز يك ماه و نيم مونده. قرار به سزارين شد، حدود ده روز زودتر از وقت طبيعى. قرار كه نه، تشخيص دكتر. يه وقت هايى فكر مى كنم اوووه هنوز چقدر مونده و گاهى مى گم اوه، فقط چند روز مونده. ولى به نظرم خيلى طولانى اومده تا حالا. انگار كه چندساله حامله ام.

منتظرم. براى اين كه زودتر ببينمش و لمسش كنم ولى دلم نمى خاد كه زودتر از وقتش به دنيا بياد. حس عجيب و جديديه برام. كلن ماجرا اينقدر تو رو روحى و فيزيكي، درگير خودش مى كنه كه به نظرم نمى شه آدم هايى كه تو حاملگى خودشون غرق مىشن رو سرزنش كنى. تمام وجودت رو انگول مى كنه. تا بياى يه كم به موضوع هاى ديگه فكر كنى يه چيزى تو رو دوباره بهش برمى گردونه. حتى يه چيز خيلى كوچيك، چه مى دونم مثل ديدن هاله سينه هات كه حالا پررنگ شدن، يا خطى كه روى شكمت ميفته و انگار اون رو به دو قسمت مساوى تقسيم كرده. تازه اين وقتيه كه حاملگى با درد و اين جور مسايل خودش رو تو چشمت نمى كنه.

بيشتر از هرچيز تكون ها و حركت هاش تو رو از دنياى اطرافت جدا مى كنه. و اين چيزيه كه حس مى كنم نميشه براى كسى توضيحش داد. حتى براى همسر يا پارتنرت. نمى تونى حس عجيبت رو به كسى بفهمونى. اين كه به نظرت وقتى بچه از يه طرف شكمت به طرف ديگه مى ره و يه جاى شكمت مى زنه بيرون، انگار يكى از خارق العاده ترين اتفاق هاى دنيا داره تو اون لحظه ميفته. بچه اى كه تا چند وقت پيش يه نقطه بيشتر نبود. احتمالن اين حسيه كه بعدن ميشه همين كه مادرا يه طورى از شاهكارهاى بچه شون حرف مى زنن كه انگار بچه نابغه ست.

جداى ازين حرف ها، شروع كرديم به خوندن و ديدن يه چيزايى كه اطلاعاتمون توشون خيلى كم يا غلط بوده. يه سرى اطلاعات بيسيك و جالب كه حالا به نظرت بديهى مياد. نمى دونم چرا كمتر مادر و پدرى شوآف دونستن اين چيزا رو مى ده. البته ممكنه بازم بگى كه دنياى بچه دارى و طبيعت ماجرا اين قدر گل و گشاده كه هر ايده و اطلاعاتى براى خودش يه سرى پيرو داره. مثلن مى دونستى كه يه راه آروم كردن نوزاد اينه كه يه صداى ششش بلند براش دربيارى؟ كه حتى بعضيا جلوش سشوار يا جاروبرقى روشن مى كنن، چون اين صدا، صداييه كه بچه همش تو شكم مادر ميشنيده. همون صداى معده و روده و اينا. بعد اين طورى بچه هه احساس امنيت مى كنه و از دنياى جديد كمتر مى ترسه.

به نظرت جالب مياد؟ اگه نه كه…

مهم نيست البته. بالاخره اينم براى خودش تجربه ايه. مثل هرتجربه ديگه اى. بعضيا امتحان مى كنن بعضيا نه. مثل اينكه تو بياى بگى هيچ مى دونستى كه چطور مى شه مثل يه بز از يه صخره كوه عمودى بالا رفت.

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by آتوسا on مارس 10, 2015 at 10:06 ب.ظ.

    اصلا عجله نكن، تا ميتونى بخواب و استراحت كن و براى خودت باش.. من پنج ماهه درست نخوابيدم. همه چى در عين شيرينى خيلى سخته.

    پاسخ

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: